"Kościół posłany przez Boga do narodów, aby był powszechnym sakramentem zbawienia, usiłuje głosić Ewangelię wszystkim ludziom z najgłębszej potrzeby własnej katolickości oraz z nakazu swego Założyciela. Sami bowiem Apostołowie, na których Kościół został założony, idąc w ślady Chrystusa, głosili słowo prawdy i rodzili Kościoły. A zadaniem ich następców jest nieustannie prowadzić to dzieło, aby nauka Boża się szerzyła i była wysławiana i aby Królestwo Boże na całym świecie głoszono i zakładano" (Ad gentes 1).

 

Z misji ewangelizacyjnej, której owocem jest nawrócenie, rodzi się wyznanie wiary nowych uczniów Jezusa Chrystusa. Z tak pojętej misji rodzą się również nowe wspólnoty chrześcijańskie. Aby jednak Boże plany misji do wszystkich narodów mogły zostać zrealizowane, potrzeba wciąż nowych misjonarzy, potrzeba osób gotowych w poczuciu odpowiedzialności za misje podjąć się głoszenia Ewangelii tym, którzy jeszcze jej nie znają.
 
Misja, która jest posłaniem, wyrasta z natury Kościoła, z treści Ewangelii. Nie jest ona ani łaskawym ofiarowaniem tego, co nam zbywa, ani naszym ludzkim zatroskaniem o dusze. To Duch Święty przynagla nas do głoszenia wielkich dzieł Bożych, a zapał misyjny należy do wewnętrznej natury życia chrześcijańskiego. Jasna świadomość tego towarzyszyła Ojcu Świętemu Piusowi XII, kiedy w 1957 r. w encyklice Fidei donum zwrócił się do wszystkich biskupów Kościoła z prośbą o posyłanie księży diecezjalnych do pomocy młodym Kościołom w Afryce.

 

W przekazywaniu bowiem daru wiary uczestniczymy wszyscy w różnym stopniu i w różny sposób. Owocem tego daru jest misyjne dzieło Kościoła i misjonarze. Wspólnota modli się o powołania i przygotowuje kapłanów nie tylko dla siebie, kapłani natomiast winni pamiętać, że ich życie poświęcone jest również na służbę misjom. Odpowiedzią na to wezwanie Piusa XII był wyjazd w 1973 r. pierwszych księży fideidonistów z Diecezji Tarnowskiej na misje do Afryki. Kapłan diecezjalny jako misjonarz to zarówno owoc wiary, jak i dar całej diecezjalnej wspólnoty Kościoła. Posłany przez tę wspólnotę staje się na terenach misyjnych współpracownikiem innego biskupa, aby z kolei dar wiary przekazywać innym ludziom.

 

Prawda o misyjnej naturze Kościoła znalazła swoje odbicie w sercu diecezji, w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie, gdzie już od kilkudziesięciu lat działa Koło Misyjne Kleryków. Od r. 1923 istniała Księga członków Związku Misyjnego Diecezji Tarnowskiej, kolejną założono w roku 1964. Koło Misyjne stanowiło solidne zaplecze modlitewne wspierające pracę misjonarzy, jak również prowadziło szeroką akcję zbierania i sortowania wysyłanych na misje leków, paczek z żywnością i artykułami przemysłowymi, przepisywania - wówczas na maszynie - listów i materiałów misyjnych. W 1970 r. Koło Misyjne zaczęło wydawać w maszynopisie biuletyn zatytułowany "Służba Chrystusowi przez misje". Z chwilą wyjazdu pierwszych księży Tarnowskich na misje działalność Koła Misyjnego (obecnie Ogniska Misyjnego) związana jest z troską zwłaszcza o kapłanów naszej diecezji.

 

W ramach formacji misyjnej klerycy wyjeżdżają na specjalne kursy formacyjne do Kozieńca koło Czchowa, zaś alumni kursu V przez dwa semestry uczestniczą w wykładach z teologii misji. Wielu spośród nich po przyjęciu diakonatu wyjeżdża z pomocą duszpasterską w okresie wakacji na Ukrainę, Białoruś oraz do innych krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Wymiar misyjny życia seminarzystów wyraża się ponadto przez udział w sympozjach misyjnych oraz misyjnych spotkaniach kleryckich podczas wakacji i czuwaniach misyjnych na Jasnej Górze z okazji wspomnienia liturgicznego św. Franciszka Ksawerego, organizowanych przez sekretariat Papieskiej Unii Misyjnej.

 

Klerycy włączają się również w Misyjne Wakacje z Bogiem organizowane w okresie letnim przez Papieskie Dzieła Misyjne w Diecezji Tarnowskiej. Najważniejszym elementem seminaryjnej formacji misyjnej jest udział w tygodniowej Szkole Animacji Misyjnej, organizowanej również przez Papieskie Dzieła Misyjne w Diecezji Tarnowskiej w miesiącach wakacyjnych.
 
Jakby zwieńczeniem kleryckiej formacji misyjnej jest przystąpienie diakonów do Papieskiej Unii Misyjnej, która jest "duszą" Papieskich Dzieł Misyjnych. Przynależność do Unii jest dla nich formą zobowiązania się do przeszczepiania misyjnego ducha we wspólnoty, do których po otrzymaniu święceń będą posłani przez Kościół. Na krótko przed przyjęciem prezbiteratu diakoni uczestniczą w specjalnej dwudniowej sesji formacyjnej dotyczącej misyjnego wymiaru duszpasterstwa.

 

 

 

 


Copyright © 2010/2013/2014. All Rights Reserved.