Teatr seminaryjny
sobota, 17 kwietnia 2010 18:56 |
 Wśród wielu inicjatyw, jakie podejmują klerycy WSD w Tarnowie, oprócz zwykłych studenckich obowiązków, od zawsze ma swoje miejsce działalność kulturalna i artystyczna, która przyczynia się do integralnej formacji kandydatów do kapłaństwa. Jedną z licznych form działalności kulturalnej w seminarium jest teatr. Teatr WSD w Tarnowie ma swoją długą i bogatą historię.Został założony w roku 1892. Na przestrzeni tego czasu realizował zasadnicze funkcje teatru seminaryjnego: funkcję formacyjną (w 3 wymiarach: poznawczym, wychowawczym i pastoralnym), ewangelizacyjną, kulturotwórczą, służebną (która wynika z podporządkowania go instytucji, w ramach której on działa i rozwija się) i funkcję ludyczną (z własnymi wewnątrzwspólnotowymi tradycjami).
I rzeczywiście, w procesie formacji alumnów, Teatr WSD, odegrał wielką rolę. Ale odegrał wielką rolę również jako ambasador wolnego słowa. Tak było w latach zniewolenia komunistycznego. Do auli Seminarium przychodzili mieszkańcy Tarnowa i nie tylko, by obejrzeć sztukę wolną od niszczycielskiej ingerencji cenzury. W dorobku artystycznym Teatru WSD w Tarnowie znajdują się adaptacje: Dziadów A. Mickiewicza, Księdza Marka J. Słowackiego, Czekając na Godota S. Becketta, Ślepców M. Maeterlincka, Wyznań Św. Augustyna, Mordu w katedrze T. Eliota, Prometeusza, Judasza, Ty myślisz o Polsce (w 70-tą rocznicę odzyskania niepodległości, na podst. Akropolis, Wyzwolenia i Wesela S. Wyspiańskiego). Inscenizacje te były realizowane przez Ks. Prof. Zbigniewa Adamka - "dobrego ducha" i "filaru" teatru seminaryjnego. Obecnie teatrem w Seminarium opiekuje się Ks. Rektor Jacek Nowak - wykładowca literatury religijnej w Wydziale Teologicznym w Tarnowie. Teatr seminaryjny wyzwala u alumnów twórcze inicjatywy, daje możliwość rozwoju zamiłowań i uzdolnień.
 Warto zaznaczyć, że dzielenie się tymi "scenicznymi produkcjami" z innymi, prowadzi do upowszechnienia kultury religijnej w ogóle. Staje się to bardzo ważne, zwłaszcza dzisiaj, kiedy to tzw. polityka kulturalna o profilu laickim nie umożliwia w sposób dostateczny zetknięcia się z sacrum w twórczości artystycznej. Dla samych kleryków niezbędne wydaje się również wychowanie estetyczne, a więc uwrażliwienie na piękno poezji i kulturę słowa, uczulenie na możliwości języka i dzieła sztuki w procesie komunikacji, wyrobienie krytycznej postawy w odbiorze dzieła sztuki, właściwej interpretacji i oceny, zgodnej z obiektywną hierarchią wartości i intencjami twórców. Przyszłemu kapłanowi nie mogą być obojętne takie sprawy, jak wyrazistość i estetyka znaków, celebrowania, harmonia ruchu... - również tego uczy seminaryjny teatr. |
